ما همواره گوش به بيرون داريم. از اينرو هرگز صداي درونمان را نمي شنويم. اين صدا از دروني ترين هسته وجودمان برمي خيزد اما ما در محيط پيرامون مشغوليم. ما در ذهن زندگي مي كنيم. ذهني كه چنان شلوغ و پر سر و صداست كه نمي گذارد صداي آهسته و آرام درونمان را بشنويم. الهام هميشه راست مي گويد. عقل و منطق ممكن است راست بگويد يا دروغ. هميشه با شك و ترديد همراه است و هيچگاه قطعيت ندارد. اما در چيزهايي كه به تو الهام مي شود هيچ شك و ترديدي وجود ندارد و قطعي است. انسان الهام پذير هرگز پشيمان نمي شود، زيرا او هرگز اشتباه نمي كند. نمي تواند كه اشتباه كند. او تنها از نداي درونش پيروي مي كند.